Çocuksuz parklarda geziyorum.

Yüzüm acıya ve hüzne dönük.

Keder sallanıyor sanki salıncakta.

Ve dertler meydanı boş buluyor.

Direncimiz kırılıyor ayrılığa karşı.

Göremediğimizde birbirimizi.

Aşk sadece görmek mi ?

Hayır, hayır Aşk bu olamaz.

Tutamasak bile ellerimizi,

Gezemesek de çocuklar gibi parklarda.

Yine de sevmeliyiz birbirimizi.

Budur Aşk.

Görmesen de,duymasanda yüreğinde ateş gibi yanması.

Eğer yanmıyorsa senin aşkın beyhudedir arkadaş.

Sen onu göremesen de hep aramalı gözlerin.

Sesini duyamasan da aramalı kulakların.

Tutamasan da elini, yine de ateş gibi olmalı elin.

Budur işte Aşk.

Aşk'a aşık kalmak...

Koray DÖNMEZ

Isparta

Taze şiirler yazıyorum arada bir;

Bayatlamış aşkların,hayatların üzerine.

Yunus olup geziyorum alemi,

Mevlana olup dönüyorum kendi içime.

Orhan Veli olup garipleşiyorum bazen,

Can Yücel gibi oluyorum rakı sevdalısı.

Nazım gibi yazıp,nazım gibi kovuluyorum.

Dolaşıyorum bütün zamanları,pervasız.

Bendeki bu aşk hastalığı apansız.

Ve bu yürek nicedir yangın yeri!

Yokmu dindirecek bu yangını,

Sessiz sedasız...

Koray DÖNMEZ

Isparta

Ben bir kadın severim;

Bir tarafı acıya ve ızdıraba bürünmüş.

Ben bir kadın severim;

Bir tarafı yar,

Ben bir kadın severim;

Saçları yüreğime kadar uzanan.

Bakışları alev topu olmuş sanki,

Kalbimi kasup kavuran.

Koray DÖNMEZ

Isparta

ben seni çok sevicem;

ellerinden tutup

seni gül diyarını gezdirmeye çıkaracağım.

gezemediğimiz sokakları gezicez seninle,

hiç korkmadan

ve ellerini öpeceğim ben senin

yanaklarıma götürüp de okşayacağım.

gözlerine bakacağım

bir anda koşmaya başlayacağız ikimiz

arkamıza bakmadan koşacağız

duracağız sonra bir anda

ben sana bağırarak

diyeceğim ki ;

SENİ SEVİYORUM

ve evin yolunu tutucaz seninle

sen evde ekmek yoktu diyeceksin

bende ekmek alacağım marketten

pencerelerden bakanlar,

imrenecek belkide sevdamıza.

bunlar sırılsıklam aşık diyecekler.

ben sana bir şey fısıldayacağım;

sen benim hayatımsın !

hayat nedir bilir misin ?

her an aldığın hava,yediğin yemek, içtiğin su

dolaştığın sokaklar.

sevmek iste böyle bir şey

dolu dizgin

dur demek yok

öleceğim bir gün yolunda

ellerini öpmek uğruna…

koray dönmez

bu şiirimi az önce hayatımdaki en değerli varlık olan Askım için yazdım.Allahıma sükürler olsun ki Canım var ve ben onu çok seviyorum.Nasıl bir duygu bu anlatamam.Ama değil benim yazdığım bu sözler, üstadların bile mısraları yetim kalır O'nun yüreğinin iyiliği karsısında.

Seni seviyorum canım.Hemde çokkkkkkkkkkkkkk.

Artık, KED Kablosuz Erişim Düzenine (Wireless Application Protocol WAP) sahip cep telefonlarından da Güncel Türkçe Sözlük, Yazım Kılavuzu ve Kişi Adları Sözlüğü’ne erişilebiliyor. Türk Dil Kurumumu'nun sunduğu bu yeni hizmetle Avea, Telsim ve Turkcell kullanıcıları merak ettikleri sözleri, deyimleri ve kişi adlarını cep telefonu aracılığıyla öğrenebilecek.

Bunun için KED (WAP) uyumlu cep telefonuna sahip olmak ve bağlantı bölümüne ked.tdk.org.tr veya wap.tdk.org.tr adresini yazmak yeterli… Türk Dil Kurumunun ağ sayfasına bağlanıldığında Tarihçe, Güncel Türkçe Sözlük, Yazım Kılavuzu veya Kişi Adları Sözlüğü'ne girilebilmektedir. Aranılan sözün ilgili kutucuğa yazılmasıyla istenen bilgiye kısa sürede ulaşılmaktadır. Şu anda yaklaşık yüz yirmi bin söz varlığına erişilebilen veri tabanına yakın bir zaman içerisinde bütün bilim ve sanat dallarındaki terim sözlüklerinin, bölge ağızları söz varlığının, deyimler ve atasözleri sözlüğünün ve kısaltmalar sözlüğünün de eklenmesiyle altı yüz bine ulaşan Türkçe söz varlığı da kullanıma açılmış olacak.

Cep telefonlarındaki erişim sorunlarını bim@tdk.org.tr adresine e-posta ile bildirebilirsiniz.

Kaynak: http://www.tdk.gov.tr/

Cumhuriyet dönemi şairlerinden Dıranas, 1909 yılında Sinop'un Salı köyünde dünyaya geldi. Ortaöğrenimini Ankara Erkek Lisesi'nde tamamladı. Lisedeki edebiyat öğretmenleri Faruk Nafiz Çamlıbel ve Ahmet Hamdi Tanpınar, şiir sevgisinin gelişmesinde etkili oldular.  Ankara Erkek Lisesi'ni bitirdikten sonra Hâkimiyet-i Milliye gazetesinde çalıştı (1930-1935). Ankara Hukuk Fakültesi'ne iki yıl devam ettikten sonra İstanbul'a gitti, Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'ne girdi ve burayı bitirdi. Bu arada Güzel Sanatlar Akademisi'nde kütüphane memurluğu yaptı. Dolmabahçe Resim ve Heykel Müzesi resim yardımcılığında bulundu.

1938'de Ankara'ya döndü ve CHP Genel Merkezi'nde Halkevleri Kültür ve Sanat Yayınları'nı yönetti. Ağrı dolaylarında askerlik görevini yaptıktan sonra, Ankara'da Çocuk Esirgeme Kurumu Yayın Müdürü, Kurum Başkanı (1957-1960), daha sonra İş Bankası Yönetim Kurulu üyesi oldu. Devlet Tiyatrosu Edebî Kurul Başkanlığı, Anadolu Ajansı Yönetim Kurulu üyeliği yaptı. Politikaya atılarak Zafer gazetesinde yazılar yazdı. Birkaç kez DP'den milletvekili adayı olduysa da seçilemedi. Yayımlanan ilk şiiri, "Ankara Lisesi’nden Muhip Atalay" imzasıyla Milli Mecmua'da çıkan "Bir Kadına" adlı şiirdir (15 Eylül 1926).

Hece şiirinin son kuşağı denilebilecek şairler arasında Ahmet Muhip Dıranas, çağcıl Batı şiirine (Baudelaire, Verlaine) en yakın, kendinden bir iki kuşak sonrası şairler üzerinde, az sayıda şiirle bile olsa, uzun süre etkili olan bir şairdir. O da hocası Tanpınar gibi az yazmış, seyrek yayımlamış, şiirlerini şiire başladıktan nerdeyse elli yıl sonra (1974) kitaplaştırmıştır. Gerek Fransız şiiri, gerekse kendinden önceki kuşaktan ustaları Ahmet Haşim ve Ahmet Hamdi Tanpınar'dan aldığı etkileri sanatına yedirerek özgün bir şiire ulaşmıştır. Hece ölçüsü sınırlarında kalarak ama durak ve vurgu yerlerini değiştirerek gelenekselde çağdaşlığı yakalayan, çağrışım gücü yüksek, yurdu, insanı ve doğası ile barışık, alışılmadık deyiş örgüsüyle unutulmaz şiirler yazdı. Şiirlerinde aşk, tabiat, ölüm, hatıralar, sığ olmayan bir anlatımla ve düşündürücü boyutlar içinde verilmiştir.

Ahmet Muhip Dıranas, 21 Haziran 1980 yılında Ankara’da öldü.

FAHRİYE ABLA
Hava keskin bir kömür kokusuyla dolar,
Kapanırdı daha gün batmadan kapılar.
Bu, afyon ruhu gibi baygın mahalleden,
Hayalimde tek çizgi bir sen kalmışsın, sen!
Hülyasındaki geniş aydınlığa gülen
Gözlerin, dişlerin ve ak pak gerdanınla
Ne güzel komşumuzdun sen, Fahriye Abla!

Eviniz kutu gibi küçücük bir evdi,
Sarmaşıklarla balkonu örtük bir evdi;
Güneşin batmasına yakın saatlerde
Yıkanırdı gölgesi kuytu bir derede.
Yaz, kış yeşil bir saksı ıtır pencerede;
Bahçende akasyalar açardı baharla.
Ne şirin komşumuzdun sen, Fahriye Abla!

Önce upuzun, sonra kesik saçın vardı;
Tenin buğdaysı, boyun bir başak kadardı.
İçini gıcıklardı bütün erkeklerin
Altın bileziklerle dolu bileklerin.
Açılırdı rüzgârda kısa eteklerin;
Açık saçık şarkılar söylerdin en fazla.
Ne çapkın komşumuzdun sen, Fahriye Abla!

Gönül verdin derlerdi o delikanlıya,
En sonunda varmışsın bir Erzincanlıya.
Bilmem şimdi hâlâ bu ilk kocanda mısın,
Hâlâ dağları karlı Erzincan’da mısın?
Bırak, geçmiş günleri gönlüm hatırlasın;
Hâtırada kalan şey değişmez zamanla,
Ne vefalı komşumuzdun sen, Fahriye Abla!